Bhagavad Gīta Bhāshya and Tātparya
B.G 1.02
सञ्जय उवाच। दृष्ट्वा तु पाण्डवानीकं व्यूढं दुर्योधनस्तदा। आचार्यमुपसङ्गम्य राजा वचनमब्रवीत् ॥१-२॥
sañjaya uvāca। dṛṣṭvā tu pāṇḍavānīkaṃ vyūḍhaṃ duryodhanastadā। ācāryamupasaṅgamya rājā vacanamabravīt ॥1-2॥
[सञ्जय (sañjaya) - Sanjaya; उवाच (uvāca) - said; दृष्ट्वा (dṛṣṭvā) - seeing; तु (tu) - but; पाण्डव (pāṇḍava) - Pandava; अनीकं (anīkaṃ) - army; व्यूढं (vyūḍhaṃ) - arranged; दुर्योधनः (duryodhanaḥ) - Duryodhana; तदा (tadā) - then; आचार्यम् (ācāryam) - to the teacher; उपसङ्गम्य (upasaṅgamya) - approaching; राजा (rājā) - the king; वचनम् (vacanam) - words; अब्रवीत् (abravīt) - spoke;]
Sanjaya said: O King! Duryodhana, seeing the army of the Pandavas drawn up in the military array, went to his teacher and spoke the following words:

...

बहुचित्रजगद्बहुधाकरणात् परशक्तिरनन्तगुणः परमः ।
सुखरूपममुष्य पदं परमं स्मरतस्तु भविष्यति तत्सततम् ॥
"The one who has created this variegated vast universe with varied forms has infinite power and is of infinite auspicious qualities. He certainly bestows the highest state of bliss to those who meditate on his ever happy essence." -Dwādasha stōtra 4.3

Copyright © 2025, Incredible Wisdom.
All rights reserved.